Η βαρβαρότητα των υπανθρώπων της Τουρκίας, των γκρίζων λύκων και φανατικών τουρκοκυπρίων, δεν ξεχνιέται τριάντα χρόνια μετά την θρασύδειλη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ, του παλληκαριού που δεν βολευόταν με την κατοχή.

Το πάθος του Τάσου για ελευθερία, που το μετέδιδε τότε, στις 11 Αυγούστου του 1996, σε πολλούς Έλληνες της Κύπρου, που διαδήλωναν εκείνες τις ημέρες κατά της κατοχής, μα περισσότερο ο μαρτυρικός θάνατος του, ταρακούνησε την επίπλαστη και ψευδεπίγραφη ηρεμία, που ζούσαμε τότε και ακόμα ζούμε.

Ο Τάσος Ισαάκ μας θύμισε τότε, με τραγικό τρόπο, ποιους έχουμε απέναντι μας, με ποιους έχουμε να κάνουμε.

Εμείς όμως, οι αδιόρθωτοι, όταν καταλάγιασε ο κουρνιαχτός, ξεχάσαμε.

Και αντί για σταυρικό μνημείο, στα χώματα της θυσίας του, φτιάξαμε οδόφραγμα, για να διασκελίζουν αδιάφορα τη ματωμένη γη, οι «επισκέπτες» της λεγόμενης φτήνιας των κατεχομένων.

Αντί για αγώνα απελευθέρωσης, διεξάγουμε «αγώνα» επανένωσης.

Οι όποιες διακηρύξεις και οι εκδηλώσεις, δεν θα έχουν αντίκρισμα, εάν δεν αποφασίσουμε, πως αν πραγματικά τιμούμε τη θυσία του Τάσου Ισαάκ, θα πρέπει να παλέψουμε γι’ αυτό που ο Τάσος ήθελε: Να αναπνέει ελεύθερος, σε μια ελεύθερη πατρίδα.

Γραφείο Τύπου

Λευκωσία, 11 Αυγούστου 2026