Δεν άντεχε να βλέπει τη σημαία του βάρβαρου εισβολέα να ανεμίζει στον γαλανό ουρανό της Κύπρου.

Δεν άντεχε να ξέρει πως πέραν από το συρματόπλεγμα της ντροπής, τα ανθρωπόμορφα κτήνη, κυκλοφορούσαν και πανηγύριζαν για την άνανδρη δολοφονία του παλληκαριού του Τάσου Ισαάκ.

Και όταν ο Τάσος αναπαύθηκε στην αγαπημένη γη της Κύπρου, ο Σολωμός Σολωμού ροβόλησε το δικό του μονοπάτι της τιμής.

Όταν αγκάλιασε τον ιστό της σημαίας του πιο βάρβαρου έθνους στον κόσμο, ο Σολωμός μετουσίωνε τον πόθο όλου του Ελληνικού Έθνους, για επιστροφή στις σκλαβωμένες πατρίδες, του Πόντου, της Σμύρνης, της Κερύνειας, της Αμμοχώστου.

Και όπως άνανδρα δολοφόνησαν τον Τάσο, έτσι άνανδρα, από μακριά, κρυμμένοι πίσω από τα φυλάκια τους, πυροβόλησαν και σκότωσαν τον αγέρωχο, μέχρι την τελευταία στιγμή, Σολωμό Σολωμού.

Κάποιοι κακεντρεχώς μίλησαν για «τρέλα».  

Αν είναι «τρέλα» να θέλεις να ζεις λεύτερος, τότε έπρεπε να είμαστε όλοι «τρελοί».

Ξέροντας ότι διακινδύνευε τη ζωή του, ο Σολωμός, με τη θυσία του, εξέθεσε την Τουρκία, όπως δεν το έπραξε έως τώρα καμία κυβέρνηση, αποκάλυψε ενώπιον της διεθνούς κοινότητας την βαρβαρότητα του κατακτητή, αναζωπύρωσε τη φωτιά της απελευθέρωσης στις ψυχές των Ελλήνων της Κύπρου.

Αυτή η φωτιά σιγοκαίει τριάντα χρόνια από τη θυσία του Σολωμού Σολωμού και του Τάσου Ισαάκ.

Και δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε σε ριψάσπιδες, να την αφήσουν να σβήσει.

Γραφείο Τύπου

Λευκωσία, 14 Αυγούστου 2026