Ιδρυτική διακήρυξη
Γιαννάκη Λ. Ομήρου Οι φετινές εκδηλώσεις για την Εργατική Πρωτομαγιά πραγματοποιούνται ενώ ο κόσμος εξακολουθεί να ζει ακόμα στον αστερισμό της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η κρίση που μαστίζει εδώ και τέσσερα χρόνια ολόκληρο τον πλανήτη έχει χαρακτηριστεί ως η χειρότερη μετά το κραχ του 1929. Όλες οι χώρες έχουν επηρεαστεί, άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο. Σύμφωνα με μελέτες της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, η παγκόσμια οικονομική κρίση θα καταδικάσει περίπου 53 εκατομμύρια ακραίας φτώχειας και θα συμβάλει στο θάνατο 1,2 εκατομμυρίων παιδιών την επόμενη πενταετία. Η χρηματοοικονομική κρίση έφερε ξανά στο μυαλό μας την παράνοια της μη ελεγχόμενης εξουσίας, που δεν υπολογίζει και δεν δίνει λόγο σε κανένα, που δεν υπόκειται σε κανενός είδους δημοκρατικό έλεγχο και όπου ο πολίτης έχει περιθωριοποιηθεί, είναι αδύναμος και χειραγωγείται μέσω της παραπληροφόρησης, του φόβου, ακόμα και του καταναγκασμού. Η κρίση οδήγησε ήδη σε δραστικές περικοπές αναπτυξιακής βοήθειας, ενώ ταυτόχρονα απέχουμε παρασάγγες από τους αναπτυξιακούς στόχους της χιλιετίας σε θέματα όπως είναι η φτώχεια. Ταυτόχρονα βιώσαμε και βιώνουμε άλλες εξίσου οξύτατες κρίσεις κοινωνικού και οικονομικού χαρακτήρα. Τα ποσοστά ανεργίας έχουν εκτοξευθεί σε πρωτοφανή επίπεδα. Οι τιμές των τροφίμων και των ενεργειακών αγαθών επηρέασαν βαθιά αρνητικά τις κοινωνίες. Οι προκλήσεις και η κρίση που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι απόρροια πολλών παραγόντων, που έχει τις ρίζες της στην παγκοσμιοποίηση των οικονομικών σχέσεων, στη θεαματική τεχνολογική εξέλιξη και την κατάρρευση των κοινωνικών και των πολιτιστικών προτύπων. Οι σαρωτικές αλλαγές στην παγκόσμια οικονομία τα τελευταία χρόνια ήταν το ίδιο δημιουργικές όσο και καταστροφικές. Προκάλεσαν επιχειρηματικούς άθλους και μέσα από ένα κύμα ανανέωσης οδήγησαν στην αξιοσημείωτη αύξηση της παραγωγικότητας. Αυτές όμως οι ίδιες αλλαγές απελευθέρωσαν και ισχυρές καταστρεπτικές δυνάμεις. Το πιο σημαντικό ίσως από όλα είναι οι σαρωτικές αλλαγές, οι τεχνολογικές αλλαγές, η παγκοσμιοποίηση, η ομογενοποίηση, που συνέτειναν στο να αποδίδεται όλο και πιο παρωχημένος ρόλος στο έθνος – κράτος. Και αυτό ακόμα περισσότερο σε σχέση με τη διαχείριση της οικονομίας και τη δημιουργία αποτελεσματικής οικονομικής πολιτικής. Η αποτελεσματικότητα του σύγχρονου έθνους – κράτους, ιδιαίτερα στα οικονομικά ζητήματα εξέλειπε ολοκληρωτικά, μετά την κατάργηση των συνόρων που ακολούθησε αυτή την παγκοσμιοποίηση. Η πρώτη απάντηση σε αυτές τις προκλήσεις, σε αυτά τα φαινόμενα αυτής της απάνθρωπης παγκοσμιοποίησης είναι ότι πρέπει να επιδιώξουμε τον εξανθρωπισμό της, να προτάξουμε την αλληλεγγύη, την ανακατανομή του πλούτου, τη δημοκρατία, την κρατική εποπτεία, τη ρύθμιση των αγορών, την υποταγή της οικονομίας της αγοράς στις ανάγκες της κοινωνίας και των ανθρώπων, την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τη δύναμη της γνώσης, το διάλογο, τον πολιτισμό, την αντιμετώπιση των αιτίων της βίας και της τρομοκρατίας, τη βιώσιμη ανάπτυξη απέναντι στην ανατροπή της οικολογικής ισορροπίας. Την κοινωνική λογοδοσία απέναντι στα φαινόμενα της διαφθοράς και αδιαφάνειας. Να υπερασπιστούμε τις βασικές ανθρώπινες αξίες με εγκατάλειψη δογμάτων, ιδεολογημάτων και αγκυλωμένων αντιλήψεων του παρελθόντος. Να προσαρμόσουμε τις κοινωνίες μας στις νέες απαιτήσεις, όπως διαμορφώθηκαν από τις σαρωτικές παγκόσμιες αλλαγές. Ο μόνος δρόμος είναι αυτός της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς, με αναδιανομή του πλούτου, μακριά από λογικές ασυδοσίας της αγοράς αλλά και του άκρατου κρατισμού που επίσης οδήγησε σε αδιέξοδα και κατάρρευση κοινωνικά και πολιτικά συστήματα. Αλληλεγγύη, ελευθερία, ισότητα, κοινωνική δικαιοσύνη, δημοκρατικός έλεγχος και ισότητα ευκαιριών για πρόοδο και δημιουργία.
24.4.2012 |
|
||||
|
|
|
