του Γιαννάκη Λ. Ομήρου
Προέδρου Κ.Σ. ΕΔΕΚ

Το ζήτημα της ολοφάνερης κρίσης στον Κυπριακό Αθλητισμό και ιδιαίτερα στο Κυπριακό ποδόσφαιρο, απαιτεί λήψη μέτρων. Τούτο προϋποθέτει ότι πρέπει όλοι να θέσουμε επειγόντως «τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων».

Ο αθλητισμός από τα βάθη της ιστορίας ταυτίστηκε με τα πιο ευγενικά ιδεώδη. Υπήρξε θεμέλιο αρχών, θεσμών και αξιών.
 
Ο αθλητισμός υπήρξε συνώνυμος της πορείας του Ελληνισμού μέσα στους αιώνες. Το ελληνικό λεξιλόγιο είναι γεμάτο  από λέξεις που εκφράζουν όλο το νόημα του αγωνιστικού πνεύματος. Ενός αγωνιστικού πνεύματος που είναι ταυτόχρονα ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του πολιτισμού των αρχαίων Ελλήνων. Αυτό το χαρακτηριστικό προσέδωσε τη διάσταση της οικουμενικότητας στον Ελληνισμό.

Οι κίνδυνοι, οι πόνοι, τα δεινά, τα παλαίσματα, οι αγωνίες, οι αγώνες, οι άμιλλες, οι φιλονίκιες, οι φιλοτιμίες. Όλες αυτές οι λέξεις αποτελούν ένα μικρό δείγμα του λεξιλογικού πλούτου της ελληνικής γλώσσας, που αποδίδει τον τεράστιο αγωνιστικό και αθλητικό πληθωρισμό της ελληνικής ζωής.

Οι μόχθοι, οι πόνοι και οι αγώνες είναι η τραγική ιστορική μοίρα του Έλληνα «εν τοις πόνοισιν αυξάνεται η Ελλάς».

Ο Έλληνας είδε το «έργον» κατά μία διδακτικότατη ετυμολογική συσχέτιση ως «εργώδες» δηλαδή επίπονο, κοπιαστικό και δύσκολο αποτέλεσμα. Κάθε σοβαρό δημιούργημα, είτε της ύλης είτε του πνεύματος, το είδε, όπως και πράγματι είναι, ως αγώνισμα, ως πάλαισμα, ως προϊόν έντασης δυνάμεων, κατανίκηση δυσχεριών και υπερπήδηση εμποδίων. Ο Χρυσελεφάντινος Δίας της Ολυμπίας, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, έργο του Φειδία, ο Ερμής του Πραξιτέλη, ο χρυσός κανών του Πολυκλείτου και άλλα θαυμαστά έργα της αρχαιότητας υπόκεινται συνεχώς σε σύγκριση και σε έλεγχο και παρέμειναν ως κλασσικά έργα, γιατί οι δημιουργοί τους πειθάρχησαν στους γραπτούς και άγραφους «αγωνιστικούς» και «ανταγωνιστικούς» νόμους της θρησκείας, της γνώσης, της αισθητικής και της διαχρονικότητας.

Ο Αθλητισμός είναι και στις μέρες μας ένας βασικός συντελεστής παιδείας, υγείας, πολιτιστικής εξύψωσης, υγιούς ψυχαγωγίας, αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου και μέσο συναδέλφωσης. Είναι, επίσης, μια κοινωνική λειτουργία, στην οποία όλοι έχουν δικαίωμα συμμετοχής και στην οποία όλοι πρέπει να έχουν το χρόνο, τα μέσα και τις προϋποθέσεις για να συμμετέχουν. Όμως το ιδεώδες του αθλητισμού παραμερίζεται στο βωμό οικονομικών συμφερόντων μιας ασυγκράτητης εμπορευματοποίησης αλλά και πολιτικών και κομματικών σκοπιμοτήτων.

Δυστυχώς στην Κύπρο η δομή του αθλητισμού δεν είναι όσο θα έπρεπε δημοκρατική. Αντί να υπηρετεί αρχές και αξίες μετατρέπεται σε μέρος της ευρύτερης κοινωνικής κρίσης.  Υπάρχουν κλειστά σωματεία και κλειστές ομοσπονδίες στις οποίες δεν μπορεί ο οποιοσδήποτε πολίτης ή σωματείο να ενταχθεί. Είτε λόγω πολιτικής τοποθέτησης είτε λόγω παράλογων οικονομικών επιβαρύνσεων. Μερικοί Γυμναστικοί Σύλλογοι είναι κλειστά κυκλώματα, δεν εγγράφουν νέα μέλη, δεν εγκρίνουν αιτήσεις εγγραφής και υπάρχει κομματικός έλεγχος και μονοκομματική πλειοψηφία.

Πιο ειδικά, το ποδόσφαιρο, το μαζικότερο και πιο δημοφιλές άθλημα στον κόσμο,ο αποκαλούμενος βασιλιάς των σπορ, περνά στην Κύπρο τη δυσκολότερη καμπή της ιστορίας του.

Η κομματικοποίηση των Σωματείων, η βία στα γήπεδα, η αμφιβολία και η αμφισβήτηση που επικρατεί για τίμια πρωταθλήματα, η οικονομική ανέχεια των σωματείων που οδήγησε στην εισδοχή στο χώρο ατόμων με μοναδικό προσόν το γεμάτο πορτοφόλι, οδηγούν το ποδόσφαιρο στην ανυποληψία και το μαρασμό.

Είναι τέτοια η πραγματικότητα που αποστερεί από το άθλημα του ποδοσφαίρου τη δυνατότητα να παίξει σωστά το δημιουργικό του ρόλο. Σήμερα χρησιμοποιείται σαν χώρος εκτόνωσης, εμπορίου, ανταγωνισμού και κομματικής ανέλιξης και προβολής.

Οι αθλιότητες των χούλιγκανς , η προβολή και ο ευτελισμός των εθνικών συμβόλων, τα απίστευτα πολιτικά συνθήματα δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι αποτέλεσμα όλων αυτών των λόγων που οδηγούν το ποδόσφαιρο στην πιο βαθιά κρίση της ιστορίας του.

Είναι η ώρα να γίνει απόλυτος διαχωρισμός του επαγγελματικού ποδοσφαίρου από το ερασιτεχνικό. Να γίνουν εμπορικές εταιρείες.

Το πρώτο που πρέπει να γίνει και για το οποίο ευθύνη έχουμε όλοι είναι η δημιουργία νέου αθλητικού νόμου που θα επιβάλλει όχι μόνο στο ποδόσφαιρο αλλά στο σύνολο του αθλητισμού μας τη δημοκρατία, τη διαφάνεια και τον κοινωνικό έλεγχο.

Νόμο που θα απελευθερώνει τον αθλητισμό από τον εναγκαλισμό κομματικών και οικονομικών κυκλωμάτων.

Κεφαλαιώδη θέματα του νέου αθλητικού νόμου πρέπει να είναι:

α) Ο διαχωρισμός του ερασιτεχνικού από τον επαγγελματικό αθλητισμό και η διαμόρφωση ενδιάμεσης φάσης για τα αθλήματα που βρίσκονται στη διαδικασία μετάβασης από το πρώτο στο δεύτερο.

β) Η αντιμετώπιση θεμάτων βίας και φαρμακοδιέγερσης σύμφωνα με τις σχετικές ρυθμίσεις των διεθνών συμβάσεων που ισχύουν στο πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης και την προστασία της νεολαίας από εκφυλιστικά φαινόμενα.

γ) Η ρύθμιση θεμάτων που αφορούν Αθλητικές Ομοσπονδίες, Διαιτησία και Αθλητική δικαιοσύνη.

δ) Η θεσμοθέτηση κινήτρων για τους πρωταθλητές και αθλητές μεγάλων επιδόσεων.

ε) Ορθολογισμός των Κρατικών Επιχορηγήσεων προς τους αθλητικούς φορείς (σωματεία, ομοσπονδίες, στάδια) προκειμένου οι επιχορηγήσεις αυτές να υπακούουν σε συγκεκριμένα κριτήρια, να είναι αποτελεσματικές και να μην κατανέμονται πελατειακά.

ζ) Ο εκσυγχρονισμός της Νομοθεσίας που αφορά την Κυπριακή Ολυμπιακή Επιτροπή και την Ολυμπιακή Ακαδημία και τέλος η οργάνωση του μαζικού Αθλητισμού (ΑΓΟ) ως αθλητικής δραστηριότητας που αποτελεί δικαίωμα του πολίτη και υποχρέωση του κράτους.

Ο αγώνας για αναβαθμισμένο αθλητισμό θα συμβάλει αποφασιστικά στη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας, είναι αγώνας διάρκειας για την αθλητική κοινωνία. Η ιδέα του «ευ αγωνίζεσθαι» συνοδεύεται από τον κανόνα «αεί αγωνίζεσθαι».